Monika Maurer

Moje psiaki idą w świat!
W sumie 27 piesków wyjechało na 4 Kontynenty do 13 krajów Świata.

Zobacz na mapie.

 

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

 

Spaniel Kontynentalny Miniaturowy

Papillon

FCI nr 77

 

 

Pochodzenie: Francja/Belgia

 

Wygląd ogólny

Mały, luksusowy, ozdobny spaniel, prawidłowo i harmonijnie zbudowany, o długiej szacie. Umiarkowanie długa kufa jest krótsza niż czaszka. Żywy, pełen wdzięku i zarazem silny. Dumnie obnosi się płynnym, eleganckim ruchem.

Głowa i Czaszka

Głowa :Proporcjonalna do tułowia i proporcjonalnie lżejsza niż u spanieli dużych i średnich.
Czaszka: Niezbyt zaokrąglona ani z profilu ani z przodu. Bywa, że widziany jest delikatny zarys bruzdy czołowej. Kufa krótsza niż czaszka, delikatna, zwężająca się i niezbyt wklęsła na bokach, nie może być zadarta ku górze. Prosty grzbiet nosa jest połączony z czaszką wyraźnym wgłębieniem. U cięższych psów, wgłębienie to jest mniej widoczne, jednakże wyraźne. U bardzo małych psów jest wyraźnie zaznaczone, nigdy jednak bardzo głębokie.

Nos: Mały, czarny i okrągły, lecz lekko spłaszczony na szczycie.
Wargi: Mocno pigmentowane, cienkie i suche.
Zęby: Dość mocne, zgryz normalny. Język nie może być widocznydoskonałe.
Oczy: Dość duże, szeroko rozwarte, w kształcie dużych migdałów, nie wypukłe, osadzone dość nisko, wewnętrzny kąt oka znajduje się na przecięciu linii czaszki i kufy. Ciemnej barwy i dobrze wyraziste. Powieki mocno pigmentowane.
Uszy: Dość delikatne, ale pewne. Niezależnie od tego, czy uszy są stojące, czy wiszące, w dotyku chrząstka nie może mieć zbyt ostrego zakończenia. Uszy są osadzone dość daleko w tyle głowy, wystarczająco daleko od siebie, aby uzyskać lekko zaokrąglony kształt czaszki.

A) Odmiana z wiszącymi uszami, zwana phalene:
Ucho w spoczynku jest osadzone wysoko, znacznie wyżej niż linia oka, wiszące, a jednak dość ruchome. Porośnięte falistym włosem, który może być dość długi – nadaje to psu ładny wygląd.
B)Odmiana z uszami stojącymi, zwana papillon:
Ucho osadzone wysoko, małżowina uszna szeroko rozwarta i skierowana na bok. Wewnętrzna Krawędź ucha tworzy kąt około 45 stopni z linią poziomą. W żadnym przypadku ucho nie może być uniesione prosto do góry, w sposób charakterystyczny dla szpica- jest niedopuszczalne. Wnętrze małżowiny okryte delikatnym włosem również falistym. Najdłuższe włosy sięgają nieco poniżej krawędzi ucha; zewnętrzna część ucha jest okryta wiszącymi frędzlami sięgającymi daleko poza krawędź ucha. Wynikiem krzyżowania tych dwóch odmian jest często pies o półstojących uszach z załamanymi końcami – ten pośredni sposób noszenia ucha jest poważnym błędem

Kończyny

Łopatki:łopatka i ramię dobrze rozwinięte, równej długości, dobrze związane ze sobą, normalnie ukatowane i dobrze związane z tułowiem.
Kończyny: proste pewne, raczej delikatnej budowy. Pies nie może sprawiać wrażenia zbyt wysokiego na nogach. Z profilu staw skokowy wyraźnie zaznaczony, normalnie ukatowany. Oglądane z przodu lub z tyłu kończyny SA ustawione równolegle.
Łapy: dość długie, zwane zajęczymi, pewnie oparte na opuszkach. Mocne pazury, preferowane czarne, jaśniejsze u okazów o brązowej lub białej szacie ( białe pazury u białych okazów lub osobników z białymi kończynami nie stanowią błędu, jeśli poza tym pies jest dobrze pigmentowany) Palce mocne, o twardych opuszkach. Między palcami bogate owłosienie wystające przed palce i tworzące zakończenie łapy.

Tułów

Szyja:średniej długości, kark nieco łukowaty.
Klatka piersiowa:szeroka, dość głęboka. Obwód klatki piersiowej, mierzony między dwoma ostatnimi zebrami musi być w przybliżeniu równy wysokości w kłębie. Żebra dobrze zaokrąglone.
Linia grzbietu: nie jest przesadnie krótka lub wypukła ani łękowata, jednakże nie jest zupełnie płaska. Lędźwie mocne i lekko wysklepione.
Brzuch: nieco podciągnięty.
Ogon:osadzony dość wysoko, dość długi, bujne frędzle tworzą piękne pióro. W akcji ogon uniesiony wzdłuż linii zadu i zawinięty, koniuszek może dotykać zadu. Nigdy nie może być zakręcony lub spoczywać płasko na zadzie.
Szata: bez podszycia, bujna, lśniąca, falista (nie należy mylić z lokowatą), nie miękka, lecz nieco twarda w dotyku, z jedwabistym połyskiem. Sierść ułożona płasko, włos dość delikatny, lekko falisty. Szata w typie owłosienia angielskiego ozdobnego spaniela, jednak znacznie różni się od szaty pekińczyka. Nie może również przypominać szaty szpica. Włos na pysku kufie, przedniej części nóg i poniżej stawu skokowego jest krótki. Na tułowiu włos średniej długości, dłuższy na szyi – tworzy kryzę i żabot, opadając falami na klatkę piersiową. Tworzy frędzle na uszach i tylnich partiach kończyn przednich. Tył ud bujnie okryty miękkim włosem tworzącym portki. Między palcami mogą być niewielkie kępki włosów, które mogą nieco wystawać, pod warunkiem, że nie powoduje to ciężkiego wyglądu łap, a raczej nadaje im wygląd subtelny, wydłużający je. U niektórych okazów w dobrej kondycji włos sięga długości 7, 5 cm w kłębie, natomiast frędzle na ogonie długości 15 cm.
Maść: dopuszczalne są wszystkie maści na białym tle. Na tułowiu i nogach biel musi dominować. Mile widziana biel na głowie w postaci mniej lub bardziej szerokiej strzałki. Na dolnej części głowy dopuszczalne białe zaznaczenie jednak biel, jako dominująca barwa głowy stanowi wadę. We wszystkich przypadkach wargi, powieki i nos muszą być pigmentowane.

Wymiary

Wysokość w kłębie: Około 28 cm.
Ciężar ciała: dwie kategorie (niestosowane w Polsce)
1. Poniżej 2, 5 kg dla psów i suk
2. Od 2.5 kg - 4.5 kg – psy; od 2.5 kg – 5 kg – suki
Minimalny ciężar ciała 1.5 kg.

Chód:dumny, swobodny, lekki i elegancki.

 

 

Wady:

Płaska czaszka, jabłkowata i wypukła, jak u angielskiego ozdobnego spaniela. Stop zbyt mocny lub nie dość zaznaczony; Garbonos lub wklęsły grzbiet kufy. Małe lub zbyt okrągłe oczy, wypukłe jasne; widoczne białkówki, kiedy pies patrzy prosto przed siebie. Nos innej barwy niż czarna. Brak pigmentacji na obwódkach powiek i warg. Tyło – zgryz i szczególnie – przodozgryz to wady, których należy unikać. Przednie kończyny wygięte, pogrubione nadgarstki, kończyny tylne – oglądane z tyłu odchylone od linii pionowej w stawach kolanowych, stawach skokowych, łapach; słabe kończyny tylne. Łapy zbieżne lub rozbieżne. Pazury niedotykające podłoża. Pojedynczy lub podwójny szczątkowy palec na tylnich kończynach jest niepożądany i stanowi błąd piękności; szczątkowe palce należy, więc usuwać. Zakręcony ogon, ogon leżący płasko na grzbiecie, opadający na jedną stronę(tzn. kość ogonowa, nie zaś frędzle, które ze względu na swoją długość – opadają w lokach). Uboga szata, miękka lub puszysta; włosy stojące Prost lub proste same w sobie, wełnista sierść i podszycie wskazują na krzyżowanie ze szpice.
Uwaga
Samce powinny mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, umieszczone całkowicie w mosznie.